Witamina C, znana również jako kwas L-askorbinowy, jest związkiem niezbędnym do życia. Ma działanie antyoksydacyjne (przeciw wolnym rodnikom), bierze udział w funkcjonowaniu układu odpornościowego oraz w produkcji wielu związków (w tym kolagenu, karnityny i neuroprzekaźników). Ze względu na swoje działanie antyoksydacyjne uważa się, że pomaga zwalczać wiele chorób przewlekłych, zarówno przez lekarzy, jak i pacjentów.
Jej rola w produkcji kolagenu sprawia, że jest popularnym składnikiem preparatów chroniących stawy.
Jest powszechnie stosowanym środkiem na przeziębienia, grypę i infekcje.
Najczęstsze objawy niedoboru witaminy C to „rogowacenie mieszkowe”, gdy na skórze pojawiają się drobne wysypki, sucha skóra, problemy ze stawami (z powodu braku odbudowy kolagenu), wolne gojenie się ran oraz częste choroby.
Osoby ze zwiększonym ryzykiem niedoboru witaminy C to:
- Osoby starsze
- Osoby z takimi schorzeniami jak: alkoholizm, anoreksja, nowotwory, nieswoiste zapalenie jelit, refluks, niewydolność nerek.
- Osoby po przeszczepie nerki
- Osoby z alergiami pokarmowymi
- Palacze
- Leki: aspiryna, indometacyna, tetracyklina i kortykosteroidy.
Produkty bogate w witaminę C:
- Owoce: owoce cytrusowe (takie jak pomarańcze, grejpfruty), kiwi, truskawki, kantalupa
- Warzywa: czerwone i zielone papryki, brokuły, pomidory
Zalecane dzienne spożycie witaminy C (RDI):
- Dla mężczyzn: 95 mg
- Dla kobiet: 75 mg
- Dzieci: 15-75 mg (w zależności od wieku).
Dopuszczalna górna granica to:
- Dzieci w wieku 1-3 lat: 400 mg
- Dzieci w wieku 4-8 lat: 650 mg
- Dzieci w wieku 9-13 lat: 1 200 mg
- Nastolatki w wieku 14-18 lat: 1 800 mg
- Dorośli: 2 000 mg
Ważne jest, aby długoterminowo nie przekraczać górnej dopuszczalnej granicy (2000% RDI), aby uniknąć skutków ubocznych.