Pazur kota to rozłożyste pnącze rosnące wzdłuż Amazonki. Swoją nazwę zawdzięcza pazurzastym kolcom na zdrewniałych łodygach - kolcom przypominającym kocie pazury. Pazur kota obejmuje dwie rośliny: Uncaria tomentosa i Uncaria guinaensis. Ekstrakty wytwarzane są głównie z kory korzenia U. tomentosa. Roślina ta była używana w tradycyjnej medycynie południowoamerykańskiej od wieków w celu łagodzenia bólu, zmniejszania stanów zapalnych i dolegliwości żołądkowych.
Substancje czynne zawarte w pazurze kota obejmują alkaloidy, katechiny, polifenole i garbniki. Wszystkie te substancje wykazują silne działanie antyoksydacyjne.
Ekstrakty z pazura kota mogą wykazywać działanie wzmacniające odporność, przeciwwirusowe i przeciwnowotworowe.
Większość badań koncentrowała się na właściwościach wspierających odporność oraz ochronę stawów i kości.
Kilka badań potwierdziło, że może on poprawiać stan w osteoporozie i zapaleniu stawów u osób cierpiących na artretyzm.
Pomimo popularnego stosowania, nie stwierdzono, aby pazur kota powodował uszkodzenia wątroby, a ze względu na swoje właściwości antyoksydacyjne może nawet wykazywać działanie ochronne na wątrobę.
Najczęściej stosowana dawka pazura kota w badaniach wynosi 250–350 mg (ekstraktu etanolowego) raz dziennie. WHO zaleca 20–350 mg ekstraktu etanolowego dziennie, co odpowiada 300–500 mg w kapsułkach.
Ekstraktu z pazura kota nie należy stosować w okresie ciąży ani karmienia piersią, ponieważ brak jest wystarczających informacji na ten temat.
Przed rozpoczęciem jakiejkolwiek suplementacji diety skonsultuj się z lekarzem, zwłaszcza jeśli masz chorobę i przyjmujesz na nią leki.
Może wchodzić w interakcje głównie z lekami obniżającymi ciśnienie krwi i poziom cholesterolu, lekami przeciwzakrzepowymi oraz lekami stosowanymi w leczeniu nowotworów.
Ze względu na wysoką zawartość garbników, w większych dawkach może powodować nudności, ból brzucha i wymioty.