Owoc palmy sabałowej był uważany przez rdzennych Amerykanów za tradycyjny środek leczniczy, stosowany w leczeniu problemów z układem moczowym i rozrodczym. Obecnie jest powszechnie używany w Europie do leczenia powiększenia prostaty. Jego właściwości przeciwzapalne zostały odkryte niedawno. Kwas laurynowy znajdujący się w owocach palmy sabałowej odpowiada za jej działanie na prostatę. Kwas laurynowy jest nasyconym kwasem tłuszczowym, który oprócz wpływu na prostatę zwiększa poziom HDL („dobrego” cholesterolu).
W przypadku powiększenia prostaty oddawanie moczu jest utrudnione, strumień jest cienki, często wymaga to wysiłku i często pojawia się wodniste parcie na mocz w nocy. Hormon DHT jest siłą napędową powiększenia prostaty. DHT, znany również jako dihydrotestosteron, powstaje w wyniku rozkładu testosteronu (męskiego hormonu płciowego). DHT odgrywa kluczową rolę w rozroście prostaty w dzieciństwie. Jednak w wieku dorosłym jego nadmiar powoduje powiększenie prostaty.
Kwas laurynowy, obecny w ekstrakcie z palmy sabałowej, może w tym pomóc. Kwas laurynowy zapobiega bowiem rozkładowi testosteronu do DHT. Kilka badań wykazało korzystne działanie palmy sabałowej na zdrowie prostaty, a także może ona pomóc zmniejszyć ryzyko raka prostaty.
Działanie przeciwzapalne wynika z zawartości steroli w palmie sabałowej, roślinnych steroli o budowie podobnej do cholesterolu. Ponieważ cholesterol jest mniejszy niż wiele hormonów, sterole mogą wywierać bardzo różnorodne działanie. Sterole palmy sabałowej działają przeciwzapalnie, stymulując produkcję związków hamujących proliferację komórek zapalnych. Ponieważ przewlekły stan zapalny (długotrwale zwiększony stan zapalny) jest jedną z podstawowych przyczyn powiększenia prostaty, zawartość steroli dodatkowo wzmacnia jej silne działanie w przypadku przerostu prostaty.
Ponadto dzięki swoim właściwościom przeciwzapalnym wykazuje działanie wspomagające odporność. Zwiększony stan zapalny obniża również skuteczność funkcjonowania układu odpornościowego. Dawka ekstraktu z palmy sabałowej stosowana w większości przypadków wynosi 300–600 mg/dzień. Jednak przy dawce 1000 mg/dzień nie wykazano istotnych działań niepożądanych. Podczas stosowania nie należy przekraczać maksymalnej testowanej dawki (1000–1100 mg).