Psyllium jest znany ze swojej wyjątkowej zawartości błonnika. Zawiera specjalną formę niestrawnego błonnika zwaną arabinoksylanem, który składa się z wielu cząsteczek cukru połączonych w łańcuch. Składa się on z dwóch cukrów: arabinozy i ksylozy. Jego wyjątkowość polega na tym, że cząsteczki cukru są przestrzennie uporządkowane poprzez połączenie w serię rozgałęzionych, a nie sekwencyjnych wiązań, które po kontakcie z wodą tworzą substancję o konsystencji żelu.
Błonnik psyllium, trudny do strawienia, trafia niemal w niezmienionej postaci do jelita, gdzie szybko wchłania wodę i zwiększa swoją objętość kilkukrotnie. W ten sposób wypycha zalegający stolec — koniecznym warunkiem jest tutaj odpowiednia ilość wody, aby stolec i błonnik arabinoksylanowy były wystarczająco wilgotne — jeśli wody jest za mało, może to powodować zaparcia lub nasilać istniejące zaparcia.
Dlatego bardzo ważne jest, aby podczas spożywania psyllium pić odpowiednią ilość wody. W takim przypadku minimum wynosi 3 litry dziennie! Oprócz odpowiedniego nawodnienia, spożywanie psyllium może być skutecznym środkiem na zaparcia.
Ponadto błonnik arabinoksylanowy jest pożywką dla bakterii w przewodzie pokarmowym. Może więc dostarczać składników odżywczych „dobrym bakteriom”. Dodatkowo trawienie błonnika arabinoksylanowego przez bakterie prowadzi do powstawania krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych (maślanów i propionianów), które pomagają chronić zdrowie przewodu pokarmowego dzięki swoim właściwościom przeciwzapalnym i antyoksydacyjnym.
Zespół jelita drażliwego (IBS) jest bardzo częstą chorobą obejmującą przewód pokarmowy. Powszechnie uważa się, że przyczyną jego rozwoju jest niskie spożycie błonnika, dlatego większość lekarzy zaleca zwiększenie jego ilości u pacjentów z IBS. Istnieje jednak różnica między błonnikiem a błonnikiem, a zwiększenie jego spożycia może powodować gazy, wzdęcia i skurcze brzucha u osób, które nie są do tego przyzwyczajone, dlatego należy zwiększać je ostrożnie i stopniowo. Zawartość błonnika w psyllium jest również wyjątkowa, ponieważ powoduje mniej nieprzyjemnych skutków ubocznych niż inne rodzaje błonnika.