A to dla przyszłych mistrzów. Dla tych, którzy się nie poddają. Dla tych, którzy biegają i biegną bez przerwy, aż zostawią swoje ograniczenia za sobą. Dla tych, którzy nie boją się zwolnić i iść, a czasem nawet czołgać się, jeśli trzeba, ale nigdy, przenigdy nie przestają iść naprzód. Zamiast działać na własną szkodę, wybierają samodzielne tworzenie siebie. Ciężko pracują, aby stać się najlepszą możliwą wersją samych siebie. To oni jako pierwsi gaszą światło, gdy wszyscy inni już wyszli. To oni są tymi „oderwanymi od rzeczywistości”, którzy udowadniają swoim partnerom treningowym, że się mylili. Nie potrzebują największych bicepsów, bo mają największe serca. Nie podążają za standardami, bo nie chcą się dopasowywać. Tworzą własne zasady, bo urodzili się po to, by się wyróżniać.